یکمی حس سرماخوردگی دارم، صبح کال اوت کردم و سرکار نرفتم، روز آینده کوییز شیمی دارم و از ظهر از خونه زدم بیرون که یکمی درس بخونم، ویدیوها رو دیدم و حس میکنم درکم از درس خیلی بهتر شده، الان نشستم توی پنرا برد، یه سوپ گرفتم خوردم، گلوم اذیتههههه ، دارم با محیا فیس تایم میکنم و بعدش میخوام یکم تمرینای شیمی رو حل کنم ببینم چقدر از چیزی که خوندم رو واقعا یادگرفتم. دیشب به محیا گفتم پستای نوین مهرنازو نشونم بده، صفحه که اومد بالا تپش قلب من هم رفت رو هزار، با اینکه دیپ داون میدونم این داستان تموم شدس

چند روز پیش یه پست درباره دوستی ها و اتفاقاتی که پسامهاجرت در این زمینه با دوتا از دوستی های نزدیکم برام اتفاق افتاده بود روی همین شماره پست نوشته بودم ولی انگار قبل از پست شدن پریده همش و منم خب حس و حال اون روز و اون لحظه رو ندارم دیگه. بنابراین امیدوارم یه روزی که بعدها به این آرشیو سر زدم تیتروار یادم بمونه که از دور شدن از یه آدمایی که یه زمانی بخش زیادی از زندگیم رو تشکیل میدادم و بی هیچ دلیلی ارتباطشون رو یهو باهام کمرنگ کردن چقدر غمزده بودم.

توی کتابخونه کالج نشستم، دیشب شب کار بودم، قرار بود قبل ابتدا شقتم با یکی از همکارام بریم دسر بخوریم و عصری پیام داد که نمیتونه بیاد، از اونجایی که تصمیم گرفتم آدما رو همراه مسیر زندگیم بدونم نه خودم رو وابسته بهشون، تنهایی رفتم و یکی از جالب ترین دسر پسته های عمرم رو خوردم، سرکار هم منیجرم برام قهوه پسته و شام و... گرقته بود و یعالمه برند رو براشون آپدیت کردم تا ساعت ۶ صبح که شیفتم تموم شد و همون رو اومدم اینجا توی پارکینگ چندساعت خوابیدم، یه کوییز داشتم که به طرز عجیبی راه حل رو بلد بودم ولی

نوشتن های گاه و بیگاه اینجا حس های جالبی رو توم زنده میکنه. این هفته دوستم که ماه ها بود ازش خبر نداشتم و پیام هام بهش بدون جواب میموند برام چندتا وویس فرستاده بود از وضعیت روحی خودش و معیشتی که باهاش روبرو هستن و یسری توییت زده بود در این باره که چقدر شکاف بین ایرانیای داخل و خارج از کشور زیاد شده و دیگه حرف هم دیگه رو اونقدر نمیفهمیم و جدا از اون هم ایرانی خارج حتی اگه یکسال پیش هم اونجا بوده باشه درکی از وضعیت زندگی مردم نداره و اینکه بلاگر/اینفلوئنسرهای خارج نشین چطور روشون میشه تو این شرا